این چند وقت که از ایران اومدم به یمن وجود قانون کپی رایت عزیز از نوع وطنی کلی فیلم ایرانی داریم. نمی دونم چرا ،اما دیگه هیچ کدوم از این فیلم ها چنگی به دل نمیزنه. اتفاقاتی که سوژه خیلی از فیلم هاست، خیلی به ندرت تو واقعیت اون مدلی اتفاق میافته. انگار نویسنده و کارگردان و تهیه کننده رو انداختند تو یه دایره به شعاع یک متر و گفتن فیلم بساز. نتیجه هم شده یه سری فیلم های آبکی و کپی همدیگر که انگار آدم هاش دچار نوسانات شدید مغزی هستند که اون جوری تصمیم میگیرن و اون مدلی زندگی میکنن... بیشترشون یا به طرز احمقانه ای از خود گذشته و پطرس فداکار هستن یا به طرز چندش آوری دروغگو و جانماز آب کش. واقعاْ کجان اونهایی که لیلا و دو زن و از کرخه تا راین رو میساختن؟ حرفه شون رو به کدوم دایه ناواردی سپردن که هر چی فیلم از ایران میاد یا مهناز افشار و گلزار داره یا فقر و اعتیاد و بدبختی؟
دلم واسه یه عصر تعطیلی که یه چای گنده بگیرم دستم و لم بدم و دو تایی یه فیلم ببینیم و شیرینی یه فیلم راحت و روان رو تا عمق وجود حس کنیم تنگ شده. دلم واسه دیدن یه فیلم ایرانی که زهر سیاه یا بی محتوی بودن اش تا عمق وجودم رسوب نکنه تنگه.
پ ن: دوستان عزیز تورنتو نشین! واسه یه سفر سه روزه به تورنتو چه جاهایی رو واسه دیدن توصیه میکنید؟