در وین بیشترین کلمه ای که از تاریخ، مکان های دیدنی و حتی گاهی هنرش میشنوید سی سی است. قبل از رفتن مطمین بودم بیشترین کلمه ای که میشنوم یا روی مکان های مهم میگذارند باید موزارت باشد، که نبود. همه جا پر بود از سی سی. شاهزاده خانم مشهوری که در اوج جوانی به دست مخالفان ترور شد. یک جورهایی همان پرنسس دیانای خودمان اما مدل اتریشی اش! با موهایی که تا ساق پایش میرسید و روزانه سه ساعت از وقت اش صرف رسیدگی و آرایش موها میشد. با ستاره های درخشانی که لا به لای موهایش میگذاشت و این روزها بدل اش، یکی از یادگاری های مهم اتریش است. ستاره های سی سی...
قصر شمبرون، کاخ اصلی پرنسس سی سی، بدون شک بزرگترین قصری بود که تا به حال دیده ام. اینکه فقط صدها کیلو طلا و نقره در ساخت ظروف آشپزخانه این کاخ به کار رفته تنها گوشه کوچکی از ابهت امپراطوری اتریش و به خصوص پرنسس سی سی بود. من که دلم به حال پادشاه های خودمان سوخت. خیلی که به خودشان خوش گذراندند مجموعه سعد آباد را در تهران ساختند و در بهترین حالت شاه نشین عباسی را در اصفهان. بقیه عمرشان هم که یا توی حرم سراها میگذشت یا میدان جنگ.
ادامه دارد.
پ ن:
یادم رفت بگویم، ما هشتمین سال با هم بودن مان را در وین و در میان چمدان و هتل و سر و کله زدن با نقشه راه شروع کردیم. تعبیرش باید همین باشد که مثل همه هفت سال گذشته سال هشتم هم پر است از چمدان و بلیط و ایستگاه قطار و فرودگاه. به فال نیک باید بگیرم یا نه را هنوز نمیدانم...
