روز انتخابات ایران هستم. ایران هم که نبودم، یک روز مرخصی میگرفتم، دم در سفارت روسری سرم میکردم و با پاسپورتم میرفتم و رای میدادم. به هزار و یک دلیل معتقدم که باید رای داد و به همان هزار و یک دلیل به رای سبزی ها رای نمیدهم. خوبی ماجرا در این است که ایران نیستم تا تحت تاثیر جو سبز زدگی این روزها رای بدهم. در همه شلوغ پلوغی این روزهایم، هر طور که شده در مورد دو کاندیدایی که شک داشتم تحقیق و مطالعه کرده ام. امروز مطمئن هستم رای من سبز نیست. نکته جالب ماجرا اینجاست که آقای همسر در دانشگاه عضو نمیدانم چی چی همین سبز پوشان شده و به شدت معتقد است من اشتباه میکنم. من هم به همان شدت معتقدم او اشتباه میکند. اما اصراری به راضی کردن هم نداریم. سالها زندگی در یک کشور دمکراتیک باید حداقل نتیجه اش این باشد که بگویی ما مثل هم فکر نمیکنیم، اما در کنار هم حرکت میکنیم.
هفته آینده مسافرم. یک مسافرت ۶ روزه میروم ایران برای جشن عروسی خواهرم. رای هم میدهم. همین...